To speak no evil begets neither to see nor  to hear evil...

To require loyalty is to give it first to others...

To need respect  from others is to give respect to yourself...

Wika nga nila, kung may kahihiyan man ang tao,  mas mabuti pang matutunan niya itong makuha mula sa mga personal na kamalian niya na kinasasangkutan niya sa kanyang buong buhay.

Kung tutuusin naman, paano matututo ang isang taong ituwid ang mga kabaluktutan niya kung hindi niya ito makikita? Kung ang mga nakikita lamang niya ay ang kagandahan  ng maskarang nakatakip sa buong pagmumukha niyang puno ng kasamaan at ambisyon. Kung ang maaari lamang nitong mapansin sa sarili ay ang mga palamuting nakabitin sa buong katawan niyang wari'y gintong kumikinang sa dilim. Ang tanging hangarin ay ang itago ang nakapintong kadiliman sa kailaliman ng puso't isipan. 

Paanong mababatid na ang mala-anghel na kagandahan ay may nakatagong maitim na bidhi,  pusong sakim at puno ng walang kapantay na pagnananasang makamit ang buong mundo sa kanyang mga kamay.  Ang pagpapaikot ng mundo nang isang taong walang kamuwang-muwang sa mga binabalak ng maestrong pasaway at sakim.  Na sa kaibuturan ng kanyang puso at pagnanasa ay ang pagmamasama sa ibang tao para sa pansariling kapakanan. 

Paano ka magigising, mabuting ginoo?  Na sa likod ng tuwirang pagpapanggap  ay ang nakalaang trahedyang siyan kikitil ng iyong buhay?