Kung matugkad ko man ang gilawmon sa dagat mahisabtan ko ba kaha ang kahalapad sa imong pasensya, ang kasakit sa imong pag-antos, ang katakos sa imong gugma?

Wala mahanaw sa akong panghunahuna ang kapalaran nga nagbugkos sa atong mga kinabuhi. Dili lalim ang mahigugma apan angayan dili.

Sama sa anghel nga mikanaog sa yuta aron makighiusa sa mga tao, o sa demonyong pugos nagpakatao para sa kasingkasing sa usa ka putli.

Ang sakripisyo nga way sama dili mabayran og bisan unsa. Ang gugma pagasuklian og gugma, ang pagpasensya sa usab pagpasensya.

Apan dili tanang paghatag mabayluan og pagdawat. May mga higayon nga walay madawat ang usa gikan sa iyang pagsakripisyo. Tungod kay dili angayan o dili pa nakatakna. Ang pagpasensya mao ang tubag sa tanan. Tungod ka yang tao nga nia niini magrasyahan sa iyang pagpaabot.

Basin sa pagkakaron ang pagkab-ot sa gihinam usa ka pangandoy pa lamang pero mamahimong uyon sa tukmang panahon.