Përskaj xhades si statuj e përgjumur

 pres.

Autobusi po vonohet,

si këto retë e ngadalëta.

Atje, tej semaforëve po vjen 7shi.

Me bori të mekur e murmurimë.

në xhep më bën celulari

me vibrimë.

Retë mbi kët’ pikë stacioni ndalojnë.

Ka zbritje.

Më bën celulari sërish

O, po vonohem

të duket një 1shë.

Diç e ftohë bjer më rreh supet

Oh, diçka e ftohtë…

                                                Prishtinë 2007

Se 'ngjyrash sy kishte

S´e mbaj mend

Madje as flokt . .

Ve e di, m'kujtohet buzqeshja

Dhe kur u skuqa

Nj rrokllim n bark ndjeva

dhe ika

Kshtu m ndodhte sa her e shihja

Derisa m foli..

2 shkurt, 2006

Shi me ngjyrë bie.

Prishtina dhimbshëm laget.

Njerëzit vrapojnë si te dehur.

Rrebeshi xhamave përplaset.

Nga dritarja shoh asfaltin.

Semaforët që mezi mbahen.

Dhe lisat ndanë trotuarëve,

që për pak desh thahen.

Shi me ngjyrë bie.

Prishtina dhimbshëm laget.

Njerëzit vrapojnë të dehur,

ç’pamje që më dehu fare.

                                                   Pranverë, 2007 - Prishtinë