KOSOVA NJE VIT PAS

Me gjithë lëshimet politike e diplomatike, të pashftrytëzuara nga qeveria e Kosovës (të cilat do ta stabilizonin akoma vendin brenda dhe jashtë), viti 2008 ishte ndër vitetet historike për shqiptarët dhe Kosovën.

           Nuk mund të mohohet rëndësia dhe roli që kishte viti 2008 për Kosovën dhe shqiptarët. Edhe pse ka pasur ngecje dhe ngadalësim të procesit të zhvillimit të ngjarjeve dhe një pasivitet shtetërore për t’I cuar, për t’i lëvizur më tej, në rrafshe të ndryshme si ai I lobimit, zhvillimit ekonomik, luftës ndaj

korrupsionit, mjerimit social; duke pasur parasysh përkrahjen ndërkombëtare të mbledhjes së fondeve për vendin, viti 2008 ishte ndër vitet e bardha për shqiptarët. Po në këtë vit dhe u vizitua Shqipëria nga presidenti I SHBA-s dhe mori ftesën për anëtarësim në NATO.

          Me shpalljen e pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt, Kosova bëri një hap përpara dhe shpalli zyrtarisht shkëputjen e saj nga Serbia. Megjithë përkrahjen që mori nga fuqitë botërore si SHBA-ja, Britania e Madhe, Franca, Gjermania dhe pjesa dërrmuese e shteteve anëtarë të BE-s, aleati historik I serbisë, Rusia, blokoi procesin në Këshillin e Sigurimit të OKB-s për anëtarësimin e Kosovës në organizatën më të rëndësishme botërore. Me këtë kundërshtim, Rusia nisi të forcojë rolin e saj në arenën ndërkombëtare si fuqi e padiskutueshme, së cilës, I kishte rënë hija e zbehtë që nga lufta e ftohtë. Megjithatë, kjo veto, nuk arriti të ndalojë zbatimin e planit të Ahtisaarit që I dha Kosovës pavarësinë, megjithë shtyrjen dhe ngadalësimin e proceseve si ai I shuarjes së UNMIK-ut dhe rikonfigurimit të EULEX-it si hap tjetër i paraparë nga Ahtisaari për forcimin e shtetit të Kosovës.

          Mirëpo ngecjet dhe pasiviteti I qeverisë së Kosovës në disa rrafshe të rëndësishme që do të kishin qenë një dorë e fortë për Kosovën, popullin e saj dhe diplomacinë e re të vendit përballë botës, I dhanë arsye diplomacisë serbe të shfrytëzojë këtë kotje dhe të fitojë kohë dhe hapësirë për të krijuar një mjegullnajë në diplomacinë botërore, sidomos ne vendet që ende se kanë njohur Kosovën dhe në Këshillin e Sigurimit. Ky boshllëk I dha arsye Serbisë që të vazhdojë të ndihet faktor për vendimet mbi Kosovën. Rasti i fundit ishte plani gjashtëpikësh për veriun; policia, doganat dhe monumetet historike që u bënë në pajtim me qeverinë Serbe.

Mungesa e lobit kosovar ishte ndër të metat e pafalshme të qeverisë së vendit. Anashkalimi I pothuajse I një kontinenti që kishim afri dhe interesa të përbashkëta si ai fetar, në Gadishullin Arabik, la mbrapa Kosovën në numrin e njohjeve që do të krijonte një vetëbesim më të madhë dhe forcë morale, politike e diplomatike për vendin. Pastaj mungesa e një plani konkret për veriun e vendit, ende krijon një destabilitet të heshtur. Konsolidimi I territorit të Kosovës, kufijëve të saj, shtrirja e plotë e rendit, ligjit, nën një protokol të vetëm që do të ishte Prishtina, do të duhej të ishin ndër prioritetet kryesore të qeverisë dhe aryetimet për mungesë kompetencash janë thjeshtë shfajsime të kota.

Problemi social vazhdon dhe do të vazhdojë akoma, edhe për një kohë, të prek shtresa të ndryshme të popullit të Kosovës, të lodhur nga procesi I shtetëndërtimit. Privatizimi I ndërmarrjeve të mëdha, arsimi, kultura etj., janë probleme të brendshme të vendit me të cilat duhet të mirren institucionet qeverisëse krahas atyre të jashtme të shtetëndërtimit dhe njohjeve.

Përfundimisht; pasi që cështja e Kosovës dhe fati I saj u mvarë nga fuqitë dhe diplomacia ndërkombëtare, arritja e asaj që ka dashur Kosova dhe qytetarët e saj ka pasur një shtegëtim të gjatë, të lodhshëm nëpër të cilën medoemos ka pasur të kalojë. Me gjithë lëshimet politike e diplomatike, të pashftrytëzuara nga qeveria e Kosovës (të cilat do ta stabilizonin akoma vendin brenda dhe jashtë) viti 2008, ishte ndër vitetet historike për shqiptarët dhe Kosovën. Duke marrë parasysh përvojën e shkurtër politike dhe intelektuale të shtetëndërtuesve kosovarë, përballë asaj serbe që ka një traditë më të gjatë, arritja finale ishte në anën e Kosovës, me pavarësimin e vendit, falë mbështetjes së fuqive më të mëdha të kohës.

(Gazeta Express 1 mars 2009)

MARTI AHTISAARI, NJERIU I PAQES