دنیای وبلاگ نویسی هم برای خودش یک عالمی دارد.چون می توانی حتی اگر یک جمله به نظرت رسید که دوست داشتی آن را برای دیگران مطرح کنی ؛ با نوشتن در محیط ورد و کپی کردن در محیط وبلاگ و پس از آن دکمه پابلیش آن را بر روی شبکه جهانی ببری . از این رو فکر می کنم پدیده وبلاگ نویسی جالب ترین حوزه اینترنتی است که توجه قشر بزرگی از ایرانیان را به خودش جلب کرده است.(البته منظور از آن قشری که به اینترنت دسترسی دارند)من تصمیم گرفتم این وبلاگ را برای حرفهای تنهایی خودم باز کنم. تصمیم ندارم که از کسی بخواهم به این وبلاگ پیوند بدهد.چون این وبلاگ را برای این باز کردم که از هر دری حرف بزنم.از هر چیزی که برایم دغدغه است. از چیزهایی که گفتنش برایم لذت بخش است و.....

در گذشته من یک خبر نگار بودم. بنا به عللی کارت خبر نگاریم را گرفتند.این در حالی بود که سردبیر ما معتقد بود که من یکی از بهترین خبرنگارهای شهرمان هستم.خلاصه همیشه دوست داشتم که دوباره به سراغ این شغل بروم.چند روز پیش سردبیر مان زنگ زد و گفت : یک نفر از دوستان یک  روزنامه محلی زده است . در ادامه گفت که من شما را به عنوان خبرنگار اصلی معرفی کرده ام . اما اسم ایشان را نمی گویم. خودشان بعد از ظهر زنگ می زنند.بعد از ظهر آقای ب زنگ زد و گفت که من تعریف کارهای شما را زیاد شنیده ام ، اما هنوز کارهایتان را ندیده ام. به علت نقل و انتقال محل کار ظاهراً آرشیو خبری از دست رفته بود و نتوانسته بودند کارهای مرا به آقای ب نشان دهند.ایشان از من خواستند که به دفترشان مراجعه کنم تا با هم پیرامون خبرنگاری صحبت کنیم.خلاصه پس از گفتگو قرار شد از بعد از نوروز به صورت قراردای با این روزنامه کار کنم.و از حالا تا نوروز هم به صورت مطلبی حقوق بگیرم.برای من حرفه خبرنگاری خیلی دارای هیجان است. اگر موفق شوم در رشته روزنامه نگاری ادامه تحصیل خواهم داد.

امروز برای شروع کار به یک همایش رفتم. در این همایش مهمانان خارجی هم حضور داشتند. البته  چون نمی خواهم با آبروی کسی بازی کنم ، نامی از این همایش نمی برم.اما علت اینکه پس از رفتن به این همایش دغدغه نوشتن در من ایجاد شد به این قرار است:

چندی پیش در شهر ما سیل آمد. سیلی که می توانست نیاید.شاید بپرسید که چگونه می توانست نیاید؟ در پاسخ باید بگویم که بسیاری از حوادثی که در کشور ما پیش می آید به دلیل عقب افتادگی است. برای مثال کسی به تمیزی سطح شهر توجه نمی کند. آشغال را از شیشه ماشین بیرون می اندازند. اگر به پارک شهر مراجعه کنید ، واقعاً حالتان از وضعیت پارک به هم می خورد.  بعضی از مردم که خیلی خودشان را با فرهنگ می دانند، برای اینکه شهر را کثیف نکنند ، اشغال را در جوی آب می ریزند. توجیه آنها هم این است که کارگران شهرداری جویها را تمیز خواهند کرد.به بعضیها هم که اعتراض می کنی در جوابت حرفهای مسخره ارائه می دهند. مثلاً می گویند دولت تسهیلاتی برای ما مهیا نمی کند ، ما با این وسیله از آنها انتقام می گیریم و نافرمانی می کنیم. واقعاً حرفی و استدلالی مسخره تر از این نمی تواند وجود داشته باشد. چون اینگونه همشهریان غافلند که شهر را برای همشهریان خودشان نازیبا و زشت می کنند.در نتیجه اینگونه بی خیالیها نسبت به دیگران و یا بهتر بگویم خودشان است که در شیراز سیل آمد.اگر دهانه کانالها به خاطر این زباله ها مسدود نشده بود، و اگر شهر بر روی اصول مهندسی و ساختمان سازی ساخته شده بود ، و اگر رشوه دادن به شهرداری اجازه ساخت آپارتمان و خانه را در همه جای شهر را میسر نمی کرد و چندین و چند اگر دیگر این سیل رخ نمی داد.

اما من همیشه فکر می کردم اینجور اهمال کاریها و بی فرهنگیها مخصوص طبقه پائین جامعه است.اما چندی پیش در یکی از خیابانهای بالای شهر خانمی لیوان بستنی را از ماشین پرایدی که داخل آن نشسته بود بیرون انداخت. بلند بلند به او گفتم آفرین! آفرین! آفرین ! .این خانم انگار با این آفرین گفتن من یک فحش ناموسی شنیده  است .تا موقعیکه ماشین از من دور دور شد سرش را برگردانده بود و با خشم به من نگاه می کرد.

بگذریم

وقتی امروز در همایش  در زمان استراحت و صرف نوشیدنی و کیک ؛ دیدم که دو نفر از مسئولین مملکتی در حالی که با هم گرم گفتگو هستند ؛ پاکت آب میوه و کیک را در همایشی که مهمانان خارجی هم حضور دارند ، در حضور خبر نگار ها بر روی زمین می اندازند ، اینقدر ناراحت شدم که سردرد گرفتم.سردبیر روزنامه در کنارم بود . گفتم ببین مسئولین مملکت ما چه اشخاص  با فرهنگی هستند! ایشان در جوابم گفتند: واکنش نشان نده! اما من حسرت می خورم که جامعه ما این همه عقب افتاده است.