هنوز چنین هستیم و چنان

می نویسم تا بعدها کس نگوید در سال فلان؛ ما چنین بودیم و چنان.راستش در گذشته فکر می کردم عیب و ایراداتی که در اجتماع می بینم ؛ مختص شهر من است.می گفتم شاید پایتخت نشینها جور دیگری باشند.اما بعدها فهمیدم که همه جای ایران آسمان یک رنگ است.در تهران رنگ بدتری دارد.شهروندان تهرانی هم که پایتخت نشین هستند ، چیزی از ده کوره های شهرهای دورافتاده کم ندارند.از رعایت نکردن مقررات راهنمائی و رانندگی گرفته تا رعایت نکات بهداشتی و همینطور فضولی کردن در زندگی دیگران.برنامه هایی که به صورت طنز از رادیو، صبح های جمعه پخش می شود خود بیانگر این است که هنرمندان ما تازه در حال یاد دادن چه مفاهیم پیش پا افتاده ای به این ملت هستند.راستش را بخواهید ایران ما مثل یک روستای بزرگ است.

چند روز اخیر چیزهایی دیدم که اصلاً باورش برایم مشکل بود. نمی توانستم باور کنم که در قرن بیست و یکم وضعیت بهداشت در بعضی جاها اینقدر بد باشد.

سفری از سمت تهران و کرج به سمت شمال کشور داشتم.در کرج جلوی یک سوپر مارکتی روی زمین چیزی شبیه به نبات دیدم.در حدود 10 کیلو بود.از صاحب مغازه که دم در ایستاده بود؛ پرسیدم که این چیست؟گفت این سنگ نمک است.تا حالا نمک به این شکلی ندیده بودم.گفتم خوب چرا آن را روی زمین گذاشته ای؟ گفت : کجا بگذارم بگذارم توی هوا؟ خوب روی زمین گذاشتم. چیه مگه؟گفتم خوب میکرب می گیرد. گفت بنده خدا حوصله داری ها. میکرب کجا بود.حتی یک پلاستیک هم زیر این سنگ نمک که به گفته فروشنده برای ریختن در برنج کاربرد داشت؛ نگذاشته بود.در هیچ کجای شیراز چنین جای زشتی ندیده بودم.در وسط خیابان کوهی از آشغال ریخته بود.حال آدم از دیدن چنین صحنه هایی زیرو ور می شد.تازه در شهری که فقط 25 کیلومتر با پایتخت فاصله دارد ، هنوز بعضی از جاها لوله کشی گاز ندارند.مثل 100 سال پیش مردم از چراغ نفتی استفاده می کنند.

پس از کرج به قائمشهر رفتم.در آنجا بیمار شدم. در کنار داروخانه خانمی یک قوطی به من نشان داد و گفت: این را بخوان ببین چه چیزی رویش نوشته است. دیدم بر روی آن نوشته است داروی ضد پارازیت خارجی؛ ضد شپش.گفتم خانم شما این دارو را برای چه می خواهی؟ گفت یکی از همسایه ها گفت میروی خرید این دارو را از داروخانه بگیر.قبلاً هم یکبار دیگر برایش گرفته ام . چون پیر زن است و ناتوان.

خلاصه اینکه در طول این سفر سه روزه خیلی مأیوس شدم که هنوز مسائل پیش پا افتاده در کشور ما رعایت نمی شود.با این حساب فردا اگر کسی بگوید در فلان گوشه ایران طاعون آمده است، من اصلاً متعجب نمی شوم!