یک کمی مردم شناسی

آیا شما هرگز با چشم خود دیده اید که یک لات و لاابالی برای مردم قهرمان شود؟باورش سخت است. من امروز با چشم خود دیدم که لات ترین و لاابالی ترین مرد شهر ؛ برای مردم یک قهرمان شد.

نصراله نصیری مرد لاتی بود که نیروی انتظامی از دست او جان به لب شده بود.اینقدر این مرد شرور بود که همه از او وحشت داشتند.همانند قدیمها چندین نوچه داشت. وقتی یک لات در کتک زدن حریف خود در میماند نصیر را به مدد می طلبید.حتی اگر پسری به خواستگاری دختری می رفت و جواب رد از خانواده دختر می شنید ، نصیر به زور متوسل می شد و دختر و پسر را به وصال هم می رساند.

این پسر با چند نفر از دوستان خود که یک از یک اوباش تر بودند ، باندی تشکیل داده بودند و به هر گونه خلافی دست می زدند. از تجاوز گرفته تا راهزنی و چاقو زنی و قمه زنی.نمی دانم نام باند پلید خود را چه گذاشته بودند.

نیروی انتظامی چندین بار اعضای این باند را دستگیر کرد. یک بار یکی از اعضای این باند به نام افشین فهندژ تا مرز اعدام هم رفت.اما اینکه چگونه آزاد شد برایم روشن نیست.

پارسال در همین موقع در یکی از عملیاتهای خلاف با زدن تیری به نصیر آنها را دستگیر کردند و برای اینکه برای مردم شهر عبرت شود ، آنها را در همه جای شهر شیراز گرداندند.شنیدم که عده زیادی به تماشای رسوایی این باند آمدند. کسی هم اعتراض نکرد که چرا با آبروی این جوانان خوش نام بازی می کنید. عده زیادی هم خوشحالی می کردند و می گفتند حقشان است. بگذار بالشان چیده شود.

سال گذشته برای خرید به میوه فروشی رفته بودم که دیدم یک مرد با مرد مغازه دار درباره نصیر صحبت می کند. او می گفت فایده کار این نیروی انتظامی چه بود؟ شما نمی دانید که نصیر در میدان تره بار چه قلدر بازیهایی در می آورد. جلوی بارها را می گیرد و می گوید این بار را باید به من بدهید. کسی هم جرأت جیک زدن ندارد.

مدتها بود که با خودم می گفتم مردم ما نسبت به گذشته فرق کرده اند. مردم ما دیگر به قهرمان نیاز ندارند. مردم ما خودشان می دانند چه چیزی انتخاب کنند.

اما فسوس که در یک خیال واهی بودم.

هفته پیش نصیر از طرف اوباشهایی که می خواستند نام خودشان مشهور تر از نصیر باشد به ضرب چند گلوله از پا در آمد.از لحظه مرگ نصیر داستان پردازیها در مورد او شروع شد.

وقتی می بینم هم خانه خودم هم از چنین اوباشهایی برای خود قهرمان ساخته بغض گلویم را می فشارد.در همه جای شیراز برای این مرد لات و بی سر و پا طبق درست کرده بودند.شاید دوستان خارج نشین من ندانند که طبق چیست.طبق یک اتاقک گردان تزئین شده است که عکس مرده ها را برای یک هفته درون آن می گذارند.و کنار آن نوار قرآن روشن می کنند و اسپند دود می کنند. نیروی انتظامی خواسته بود که این طبق ها را جمع کند. اما با مقاومت مردم روبرو شده بود.از بس از شوهرم تعریف و تمجید های بی خود در ارتباط با نصیر شنیدم ؛ به او گفتم در روز تشییع جنازه با تو خواهم آمد و با یکدیگر از نیروی انتظامی در مورد این شخص سؤال می کنیم تا بدانی که چگونه مردم ما از یک لات و بی سر و پا قهرمان می سازند.به گورستانی که قرار بود جسد نصیر در آن دفن شود رفتیم.از دیدن این همه جمعیت متعجب شدم. به راستی در همه عمر یک چنین تشییع جنازه ندیده بودم. فقط تشییع جنازه بنیان گذار جمهوری اسلامی را در مقیاس بزرگتر دیدم که از همه شهر ها رفته بودند. برای یک شهر و برای تشییع جنازه یک مرد شرور ؛ واقعاً جمعیت خیلی خیلی زیادی بود.

به کنار نیروی انتظامی رفتم.و گفتم من در گذشته خبر نگار بودم . هم به خاطر شم خبر نگاری و هم علاقه به مردم شناسی می خواهم بدانم نصیر چگونه آدمی بود که امروز برای مردم اینگونه قهرمان شده و در سرتاسر شیراز برای او طبق گذاشته اند.مأمور نیروی انتظامی گفت: نصیر انسان بسیار شروری بود که برای مردم لات الگو شده بود.با 70 میلیون وثیقه آزاد شده بود. آدم خوبی نبود. بارها و بارها توسط نیروی انتظامی دستگیر شده بود.حضور این همه نیروی انتظامی در اینجا به خاطر نوچه های اوباش همین مرد شرور می باشد.

می گفتند وقتی در یک جا دعوا بود و اسم نصیر در میان بود نیروی انتظامی می ترسید به انجا پا بگذارد. می گفتند نصیر یک تنه با 10 نفر حریف بود.می گفتند نصیر مرد بود.از ترس نصیر کسی جرأت نداشت به بچه های محل تو بگوید.یا فیلمهای داش مشتی قدیمی افتادم.

خوب ما کجای دنیا هستیم.قهرمانهای ما چگونه مردمی هستند؟ ره به کجا می بریم؟